Adempauze

De stad beweegt langzaam. Mensen snuiven snel de buitenlucht op en lopen meters om elkaar heen. Gedachten keren naar binnen, slechte dagen worden gedeeld, meer dan ooit eigenlijk. Het normale leven is even ver weg en alles vloeit samen in een trager tempo dan iedereen ooit gewend was.

Ik hoor het geruis van de auto’s die nog wel op de weg rijden en de bomen die onverstoord waaien alsof er niks aan de hand is. Ik luister naar alles vanaf boven, de plek waar ik altijd ben, ergens ver in de lucht of hemel. Maar net hoe je het noemen wil.

Onder mij zie ik de lantaarnpalen aan de zijkant van de straat, ze doen hun best maar schijnen lang niet zo ver. Mijn licht straalt over iedereen, als een warme vertrouwde arm. Eentje die je juist even nodig hebt. Vooral nu. Voor de gehaaste mensen. De vermoeide mensen. En mensen die nu nauwelijks aangeraakt kunnen worden. Onrust hangt als een zware dichte mist over hen heen. Maar ik blijf schijnen, ook over haar. Terwijl ik op dit moment, deze dag van de maand me verhoud tot een klein beginnende streep.

Ik schijn in een halve cirkel, vorm me met al mijn liefde en kracht tot een dunne lijn hoopgevend licht. En zelfs, door de krapte van de volledigheid waar ik het nu even mee moet doen, pak ik toch haar aandacht. Ze kijkt naar boven en ziet mij. En met haar nog wat anderen. Een paar mensen die even stilstaan in de menigte. Ik laat ze landen voor een klein moment. Naar binnen keren en voelen. Ze haalt adem, kijkt mij aan met gefocuste ogen en laat mijn blik niet meer los.

Dit is wat ik doe. Altijd, overal, maakt niet uit precies wanneer. Als je maar kijkt, zo af en toe. Tussen de wolken en ver de hemel in.

One Reply to “Adempauze”

  1. 🌕🌖🌗🌘🌒🌓🌔MOON🌛🌜🌙💫

Geef een reactie